SOLIDARNOŚĆ. NOWY PROJEKT
termin | 23 sierpnia 2018, czwartek, godz. 20.00
adres | Gdańsk, pl. Solidarności 1
miejsce | ECS, ogród zimowy
wstęp | wolny, ale obowiązkowo kliknij bezpłatną wejściówkę online lub odbierz ją z kasy ECS (od 25 lipca) / WEJŚCIÓWKI ONLINE
czas | 2 godz. 30 min (jedna przerwa)

W 1981 roku, na krótki moment w naszej historii, pojawiła się szczera próba wcielenia w życie idei samorządności politycznej i ekonomicznej, bez klasowych i kulturowych przywilejów. Idei, od której jesteśmy dziś bardzo oddaleni. Pierwsza Solidarność opracowała i przegłosowała program odpowiadający na potrzeby wszystkich jej członków. Wsparta siłą 10 milionów ludzi zaproponowała inną, alternatywną wizję Polski, opartą m.in. na samozarządzaniu, równym dostępie do usług publicznych, a także ochronie środowiska oraz rozwoju społecznym poprzez kulturę i edukację. Ten bezprecedensowy projekt został gwałtownie przekreślony przez stan wojenny, a po 1989 roku idea demokracji bezpośredniej została ostatecznie odsunięta na dalszy plan, również przez elity Solidarności, które chętnie wdrażały wzorce neoliberalnego kapitalizmu, skutecznie odcinające obywateli od idei i możliwości uspołeczniania państwa.

Solidarność. Nowy projekt sprawdza ideę konstytuowania się masowego ruchu społecznego, opartego na zasadach demokracji bezpośredniej. To performatywne wychylenie w przyszłość i próba spojrzenia na dzisiejsze możliwości samostanowienia społecznego, będącego demokratyczną odpowiedzią na wzrost nastrojów nacjonalistycznych i autorytarne działania władzy, również w kontekście zarządzania kulturą.

Założenia programu „Samorządna Rzeczpospolita” – uchwalonego 7 października 1981 roku na zakończenie I Krajowego Zjazdu Delegatów NSZZ „Solidarność” wg koncepcji Bronisława Geremka – wydają się dziś szczególnie aktualne. Potrzeba przemyślenia nowego, równościowego projektu politycznego stanowi poważne wyzwanie przed całym polskim demokratycznym społeczeństwem. Podobnie aktualna staje się także solidarność pisana małą literą, jedyna wartość stanowiąca realną odpowiedź na ekonomiczne, polityczne, społeczne i kulturowe barbarzyństwo, które stało się cechą charakterystyczną współczesności.

Po spektaklu zaplanowano spotkanie artystów z publicznością.

reżyseria i scenografia | Paweł Wodziński
współpraca dramaturgiczna | Piotr Grzymisławski
muzyka | Karol Nepelski
wideo | Magda Mosiewicz
światło | Michał Głaszczka
projekt dźwięku | Łukasz Maciej Szymborski
realizacja multimediów | Łukasz Jara
asystent kompozytora | Sławek Kyrylow
konsultacje merytoryczne | Jan Sowa

obsada | Beata Bandurska, Magdalena Celmer, Paweł L. Gilewski, Hanna Gruszczyńska, Mirosław Guzowski, Maciej Pesta, Martyna Peszko, Sonia Roszczuk, Jan Sobolewski, Anita Sokołowska, Łukasz Maciej Szymborski, Małgorzata Trofimiuk, Jakub Ulewicz, Piotr Wawer Jr., Małgorzata Witkowska, Konrad Wosik

premiera | 29.10.2017, TR Warszawa

materiały filmowe z I Krajowego Zjazdu Delegatów NSZZ „Solidarność” | Fundacja Filmów i Programów Katolickich „Video Studio Gdańsk”

RECENZJE | FRAGMENTY
Przedstawienie oparte na protokołach z pierwszego zjazdu Solidarności z września 1981 r. Z dokumentów, muzyki Karola Nepelskiego i zaangażowanego aktorstwa zespołu powstał ekscytujący i pełen napięcia polityczny dramat, przypominający zapomniane linie konfliktów, a także uwypuklający utopijny i lewicowy wymiar Solidarności – Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”

W spektaklu […] dostajemy solidny kawałek intensywnej pracy na rzecz tego, by wrócić w miejsce tworzenia tego, co wspólne, z jego wzruszeniami i nadużyciami, formalizmami i uniesieniami, wielkością i małością wszelkiej społecznej, politycznej pracy – Ewa Majewska, PolitykaKulturalna.pl

Osią tego spektaklu – trafnie ukazującego atmosferę zjazdową, pełną rozmaitych nieodparcie śmiesznych i drugorzędnych zdarzeń (ciągłe uwagi Prezydium o znikaniu delegatów w bufetach i w kuluarach), a także rozchodzenie się przedstawianych opinii z falującymi nastrojami sali – pozostaje utopijny model samorządu pracowniczego, który miał zmienić realny socjalizm w socjalizm pracowniczy. Wtedy wydawało się, że ten model pozostaje w ostrej sprzeczności z odgórnym centralistycznym zarządzaniem i nie może zmieścić się w granicach panującego porządku ustrojowego. Dzisiaj okazało się, że ten model jeszcze bardziej nie mieści się w ramach agresywnego kapitalizmu, zakorzenionego w XIX-wiecznych zasadach wolności gospodarczej, całkowicie impregnowanych na potrzeby pracowników i nakierowanych jedynie na zysk – Tomasz Miłkowski, „Dziennik Trybuna”

reżyser | Paweł Wodziński
Reżyser teatralny. Dyrektor Teatru „Scena Prezentacje” oraz instytucji kultury Biennale Warszawa. Ukończył Wydział Aktorski (1989) i Wydział Reżyserii Dramatu (1993) PWST im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Debiutował w Teatrze Dramatycznym w Warszawie przedstawieniem „Woyzeck” Georga Büchnera (1992). W 1998 roku powołał Towarzystwo Teatralne, stowarzyszenie promujące współczesną dramaturgię oraz głoszące idee teatru społecznie zaangażowanego, a następnie nim kierował. Był dyrektorem naczelnym i artystycznym Teatru Polskiego w Poznaniu (2000–2003), dyrektorem programowym 5. Międzynarodowego Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych R@PORT w Gdyni (2010) i dyrektorem Teatru Polskiego im. Hieronima Konieczki w Bydgoszczy (2014–2017). Wyreżyserował m.in. Stanisława Wyspiańskiego „Powrót Odysa” (2007), spektakle „Krasiński. Nie-Boska komedia. Instalacja teatralna” (2008), „Słowacki. 5 dramatów. Rekonstrukcja historyczna” (2010), „Mickiewicz. Dziady. Performance” (2011), „Ślub” Witolda Gombrowicza (2012), „Thermidora” (2014), „Samuela Zborowskiego” (2015) i „Grona gniewu” (2016).

Autor blisko 40 scenografii. Pisze teksty teoretyczne i felietony.[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]