POKAZY FILMOWE:

22 sierpnia / czwartek / 18.00

PROCES. FEDERACJA ROSYJSKA KONTRA OLEG SENCOW

reż. Askold Kurov / prod. Estonia, Polska, Czechy / 2017 / dokument / 72 min
języki filmu: angielski, rosyjski, ukraiński – z polskimi napisami

ZAREZERWUJ WEJŚCIÓWKĘ

/ audytorium ECS → wstęp wolny,

22 sierpnia / czwartek / 21.00 – 1.00

SZTUKA I KARA (Act & Punishment)

reż. Yevgeni Mitta / prod. Rosja / 2016 / dokument / 1 godz. 30 min
język filmu: rosyjski – z angielskimi napisami

SŁOŃCE, TO SŁOŃCE MNIE OŚLEPIŁO

scen. i reż. Anka Sasnal, Wilhelm Sasnal / prod. Polska, Szwajcaria / 2016 / dramat / 1 godz. 14 min
język filmu: polski – z angielskimi napisami

SIKSA. STABAT MATER DOLOROSA

reż. Piotr Macha, SIKSA / prod. Polska / 2018 / musical / 1 godz.
język filmu: polski – z angielskimi napisami

/ B90, mała scena → wstęp z biletem na koncert

__________________________________

PROCES. FEDERACJA ROSYJSKA KONTRA OLEG SENCOW

reż. Askold Kurov / prod. Estonia, Polska, Czechy / 2017 / dokument / 72 min
języki filmu: angielski, rosyjski, ukraiński – z polskimi napisami

Film Kurova to kronika pokazowego procesu politycznego ukraińskiego reżysera Olega Sencowa przed sądem w Rostowie nad Donem. Właściwie nie procesu, ale politycznej egzekucji. Oskarżony o terroryzm, planowanie ataków na mosty, linie energetyczne oraz pomnik Lenina, torturowany w śledztwie i skazany na 20 lat więzienia Sencow nigdy nie przyznał się do winy. Bronił się odważnie i bez cienia wahania. Zaprzeczał wszystkim oskarżeniom i sam oskarżał swoich oskarżycieli.

W czasie procesu jeden ze współoskarżonych odwołał swoje zeznania złożone w śledztwie przeciwko Sencowowi i ogłosił, że wymuszano je torturami. Stosowanie tortur potwierdzili lekarze. Mimo to Sencow został skazany. Los Sencowa miał być brutalną nauczką dla innych, którzy również chcieliby protestować przeciwko rosyjskiej dominacji.

Sencow odsiaduje wyrok w obozie w Workucie. W kampanię na rzecz jego uwolnienia zaangażowali się m.in Agnieszka Holland, Ken Loach, Pedro Almodóvar, a także Europejska i Polska Akademia Filmowa. Parlament Europejski uhonorował go Nagrodą Sacharowa, przyznawaną szczególnie zasłużonym w walce na rzecz praw człowieka i wolności. Film pokazuje również solidarność świata filmowego wobec sprawy Sencowa.

Oleg Sencow stał się symbolem walki o uwolnienie więźniów politycznych na całym świecie.

SZTUKA I KARA (Act & Punishment)

reż. Yevgeni Mitta / prod. Rosja / 2016 / dokument / 1 godz. 30 min
język filmu: rosyjski – z angielskimi napisami

Młode artystki i feministki, Nadezhda Tolokonnikova i Ekaterina Samutsevich, zakładają grupę, w której chcą wyrażać swoje poglądy na kobiecą niezależność i wolność. Dołącza do nich Masha Alyokhina. Tak powstaje Pussy Riot – radykalna kombinacja akcjonizmu, feminizmu i punk rocka. Kobiety organizują happeningi w miejscach publicznych, ostro sprzeciwiają się wszelkiemu rodzajowi dyskryminacji, domagają się równych praw płci, wytykają zakłamanie władz. W lutym 2012 roku, w Moskwie wchodzą do największej świątyni prawosławnej na świecie i śpiewają „Bogurodzico przegoń Putina”, krytykując powiązania hierarchów prawosławnych z Putinem. Wkrótce trafiają do aresztu. W ich obronie pikietują ludzie w wielu miastach świata.

„Sztuka i kara” to dokument kreacyjny, w którym kadry dokumentalne przeplatają się z kreacją bohaterek – poznajemy je zarówno jako kobiety funkcjonujące w realnym świecie, jak i jako sceniczne alter ego w performatywnej ekspresji. To oryginalny portret akcjonizmu i feminizmu wpisany w polityczny i historyczny krajobraz współczesnej Rosji i świata.

SŁOŃCE, TO SŁOŃCE MNIE OŚLEPIŁO

scen. i reż. Anka Sasnal, Wilhelm Sasnal / prod. Polska, Szwajcaria / 2016 / dramat / 1 godz. 14 min
język filmu: polski – z angielskimi napisami

Film inspirowany powieścią „Obcy” Alberta Camus pokazuje bohatera wytresowanego przez własny lęk, który podąża za nim krok w krok. Cień-prześladowca narzuca rytm, nie da się uciec. Trzeba żyć na obrzeżach rzeczywistości. To nie samotność jednak ożywia lęk, to raczej konieczność codziennego odnajdywania się w rzeczywistości, konieczność wyboru, konieczność odgrywania ról.

Bohatera filmu widzimy w różnych sytuacjach: na pogrzebie matki obserwuje kościelne rytuały, na wakacjach bez emocji wysłuchuje ksenofobicznych, wulgarnych komentarzy na temat uchodźców i imigrantów. W końcu sam – pod wpływem impulsu – dopuszcza się zbrodni. Bohater filmu, stojąc nad obcym, musi wybrać. Los obcego to ciężar, a bezradność bohatera jest przytłaczająca i pod nią się ugina. Żeby pozbyć się lęku, przymusu odpowiedzialności, musi dokonać brutalnego aktu. Oślepiony słońcem. Zło przynosi ulgę. Obcy znika – lęk znika. Ale tylko na chwilę.

Co oznacza więc spotkanie z OBCYM – zarówno w wymiarze jednostkowym, dla głównego bohatera filmu, człowieka nieangażującego się w rzeczywistość, jak również w szerszym wymiarze społecznym, szczególnie w takich krajach jak Polska – ksenofobicznych, odrzucających ciężar odpowiedzialności? Kto czeka na wciąż przybywających?

SIKSA. STABAT MATER DOLOROSA

reż. Piotr Macha, SIKSA / prod. Polska / 2018 / musical / 1 godz.
język filmu: polski – z angielskimi napisami

Film – W podtytule: Musical o śmierci i dziewczynie – oparty na debiutanckiej pełnometrażowej płycie Siksy, zatytułowanej „Stabat Mater Dolorosa”, jest uzupełnieniem tego wydawnictwa o stronę wizualną, a zarazem swego rodzaju pożegnaniem z tymi piosenkami, które wyszły już z repertuaru grupy. Jak mówi Siksa – pomysł był inspirowany filmem, który zrobiła Beyonce do płyty „Lemonade”: „Chcieliśmy zrobić taką Beyonce od i dla biednych ludzi”. Produkcja jest czymś pomiędzy musicalem, serią sfilmowanych performance’ów w miejscach publicznych a zestawem teledysków. Jest realizacją marzenia o robieniu kina, gdzie „zarówno marzenie, jak i kino jest żuciem gumy balonowej od dawna pozbawionej smaku”.

To nostalgiczne zaproszenie do roztańczonej opowieści o dziewczynie, która wraca do czasów dzieciństwa, kiedy to przebierała się za różne kobiety, używając do tego szafy swojej mamy, i wchodziła w role po to, by zadowolić samą siebie. Ten film to narzędzie do rekonstrukcji scen szczenięcych, a także barokowe pożegnanie z brokatem i jednorożcami. „Stabat Mater Dolorosa” wchodzi jak bagnet w posturę współczesności i całym swoim ciałem serwuje mikroperformance’y wykonywane na własną odpowiedzialność. Pistolet, dziewczyna i śmierć – to jest właśnie współczesność według Siksy.